Izydor

Imię Izydor ma pochodzenie grecko-łacińskie: z gr. Isídōros (Ἰσίδωρος), dosłownie „dar (dōron) Izydy”, egipskiej bogini czczonej również w świecie hellenistycznym; do łaciny przeszło jako Isidorus, skąd trafiło do chrześcijaństwa i języków europejskich. W Polsce notowane od średniowiecza w formach łacińskich i polskich; w dawnych zapisach spotyka się warianty Izidor, Isidor, Isydor oraz pisownię z y/i zamiennie, co odzwierciedla ówczesną niestabilność ortograficzną. Współczesny standard to Izydor, z żeńskim odpowiednikiem Izydora. Na kształt i trwałość imienia oddziaływał kult kilku świętych: uczonego Izydora z Sewilli (VII w.), ważnego w tradycji scholastycznej, oraz Izydora Oracza z Madrytu, patrona rolników, którego kult był obecny także na ziemiach polskich; z tego względu imię bywało nadawane na wsiach. Obecnie użycie jest rzadkie: po II wojnie światowej wyraźnie spadło i we współczesnych statystykach występuje sporadycznie, zwykle kilka–kilkanaście nadań rocznie; brak jednak pełnych danych ilościowych dla okresów wcześniejszych. Diminutywy i hipokorystyki to m.in. Izydorek, Izydek, Izi/Izy (kolokwialnie). Formy pokrewne w innych językach to Isidor, Isidore, Isidoro, Isidro, Izidor, Исидор. W polskich kalendarzach imieniny Izydora przypadają w kilku terminach, najczęściej 4 kwietnia (św. Izydor z Sewilli) i 15 maja (św. Izydor Oracz). Wymowa z akcentem na „zy”: i-ZY-dor.